Η αλήθεια για το Βόγιατζερ

Αγαπητοί αναγνώστες της Ελληνικής Κλώσσας,

Σας ευχαριστούμε που παραμένετε πιστοί στην Κλώσσα σας, ακόμη και όταν εκείνη χάνεται। Ως γνωστόν, η Κλώσσα μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, και ξανά προς τη δόξα τραβά। Αυτό συνέβη και τώρα, όπως θα διαπιστώσετε: η Κλώσσα είχε κρυφτεί για να κλωσσήσει τις ζεστές ειδήσεις που έχουμε αποκλειστικά για εσάς σήμερα!

Μόλις λάβαμε την ακόλουθη ανταπόκριση του Ερμόλαου Κάγκουρα, διευθυντή σύνταξης της Ελληνικής Κλώσσας, του πολυμήχανου, πολυσχιδή και πολυπράγμοντα πολυεπιστήμονα που δεν αφήνει τρίχα άψαχτη και πέτρα που να μην την αναποδογυρίσει για να ανακαλύψει και να αποκαλύψει την Αλήθεια με κεφαλαίο Α।

Αγαπητά μου Κλωσσόπουλα, κοιτάχτε τι έμαθα σήμερα!

Όταν οι Αμερικάνοι ετοίμασαν το Βόγιατζερ για να τον στείλουν στο διάστημα, μεταξύ άλλων ως πρεσβευτή, η αυθόρμητη απόφαση ήταν να βάλουν μέσα ένα δίσκο με μαθήματα τής Ελληνικής γλώσσας, ένα δίσκο με χαιρετίσματα από την ανθρωπότητα στα Ελληνικά και έναν δίσκο τού Γιώργου Νταλάρα.
Αμέσως όμως έπεσε επάνω τους το Εβραιομασονικό λόμπυ (το οποίο είναι πολύ ισχυρό στη ΝΑΣΑ) και άρχισε να συνωμοτεί εναντίον των Ελληνικών। Επειδή καταλάβαιναν ότι δεν τους έπαιρνε, για να μην τους κρεμάσουν κουδούνια έβαλαν μπροστά δήθεν θέμα διεθνισμού και τον ΟΗΕ। Ο πρόεδρος τού ΟΗΕ σιγοντάρισε τη συνομωσία (δεν ξέρω ποιος ήταν ο πρόεδρος τού ΟΗΕ αλλά σίγουρα Εβραιομασόνος θα ήταν) και έτσι τελικά έβαλαν στον Βόγιατζερ μία πλάκα με κάτι ιερογλυφικά, έναν δίσκο με τον Πρόεδρο να λέει καλημέρα σε 137 γλώσσες και ένα δίσκο με την 9η "τού Μπετόβεν"।
Ούτε τον Νταλάρα δεν σεβάστηκαν.
Απόδειξη και αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ούτε ένας εξωγήινος από αυτούς που συνάντησαν τον Βόγιατζερ, να μην ενδιαφερθεί να απαντήσει...

Ερμόλαος

Βλέπετε λοιπόν, αγαπητά κλωσσόπουλα, πώς κατατρύχεται η Κλώσσα μας από τις Αλεπούδες τις παγκοσμιοποίησης! Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό! Δεν μπορούν να στερούν από τους εξωγήινους τη μαγεία και την πληρότητα της μοναδικής πρωτογενούς και νοηματικής Κλώσσας του κόσμου! Η σατανική συνομωσία δεν θα περάσει!

Απανταχού κλωσσόπουλα ενωθείτε!

Σύντομο ιστορικό της ελληνικής γλώσσας: κεφάλαιο 8

8. Βυζαντινή Αυτοκρατορία

Αν παρομοιάσουμε την Αρχαία Ελλάδα με το βαρύτιμο σκήπτρο στα χέρια τού Πολιτισμού, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελεί δικαιωματικά την χρυσοποίκιλτη σφραγίδα επάνω στο γραφείο του।

Η ιστορία τής Βυζαντινής Αυτοκρατορία αρχίζει ουσιαστικά όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος κτίζει την Κωνσταντινούπολη και μεταφέρει εκείτην διοίκηση τού κράτους (324 - 330 μ।Χ.). Η όμορφη πόλη οικοδομήθηκε στα αρχαία ερείπια τής ελληνικής πόλης Βυζἀντιο, σε στρατηγικό, γεωπολιτικό σημείο, έτσι ώστε να χωρίζει και να ελέγχει τους άξεστους βόρειους, τους άξεστους ανατολικούς, τους άξεστους δυτικούς και τους άξεστους νότιους μη–Έλληνες।

Ότι και να γραφτεί για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι λίγο. Στα χρόνια της η ελληνική γλώσσα κυριάρχησε επίσημα στο κόσμο ενώ εκατοντάδες φιλόσοφοι, λόγιοι και γραμματείς άφησαν απειράριθμα κείμενα σοφίας και πραγματείας επί παντός τού επιστητού.

Απλοί και απέριττοι, οι Κύριλλος και Μεθόδιος κατευθύνονται προς τους λαούς των Σλάβων με σκοπό να τους διδάξουν γλώσσα και γραφή, κατά το δυνατόν με ανώτερα χαρακτηριστικά, χωρίς ωστόσο να θίξουν τις εθνοτικές ευαισθησίες τους.

Στην νωπογραφία φαίνεται ο Μεθόδιος να φέρει στις αποσκευές του τον θητοκλάστη, ειδικό διδακτικό όργανο, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να διδάξει στους βορειοανατολικούς Σλάβους τον φθόγγο «θ». Σύμφωνα με μία παράδοση ο Κύριλλος πείραζε τον Μεθόδιο σε όλο το ταξίδι λέγοντας: «προσπάθησε εσύ να τους μάθεις το θήτα και εγώ το φι, και όποιος τα καταφέρει, θα δώσει το όνομά του στο αλφάβητο που θα τους φτιάξουμε!»

Αγνώστου καλλιτέχνη, ~ 13ος αι. μ.Χ.

Μουσείο Σιέρρα Λεόνε

Μικρογράμματη γραφή

Κατά την περίοδο τής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υιοθετήθηκε η μικρογράμματη γραφή, μία κατά πολύ παλαιότερη επινόηση των αρχαίων Ελλήνων, η οποία δεν είχε έως τότε εφαρμοσθεί καθ’ ότι δεν είχε παρουσιαστεί ανάγκη. Οι λόγοι για τους οποίους οι Βυζαντινοί την επανέφεραν στο προσκήνιο θεωρούνται οι εξής:

1.

Οι Βυζαντινοί ενδιαφέρονταν εξαιρετικά για την καλλιγραφία, τέχνη η οποία προάγεται ιδιαίτερα μέσω τής μικρογράμματης γραφής.

Τα χρόνια που είχαν προηγηθεί τής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι γειτονικοί λαοί των Ελλήνων είχαν πλουτίσει σημαντικά και με την άνθηση τής αυτοκρατορίας θέλησαν να επενδύσουν σε αυθεντικά ελληνικά, χειρόγραφα κείμενα. Άμεση συνέπεια ήταν να αποκτήσουν οι γραφείς τα οικονομικά περιθώρια ώστε να στραφούν στην καλλιτεχνική απόδοση των συγγραμμάτων. Για την πραγμάτωση των απαράμιλλων γραφιστικών αριστουργημάτων τους, οι γραφείς βρήκαν στη μικρογράμματη γραφή έναν πιστό σύμμαχο.

2.

Οι Έλληνες είχαν προσφέρει στους άλλους λαούς αλφάβητα, προσαρμοσμένα στις «γλώσσες» τους (βλ. για παράδειγμα το Κυριλλικό αλφάβητο). Προφανώς τα αλφάβητα αυτά έπρεπε να είναι κατά το δυνατόν απλούστερα ώστε να γίνονται κατανοητά, ως εκ τούτου ήταν αποκλειστικά μεγαλογράμματα.

Με διάφορα αλλοδαπά, μεγαλογράμματα αλφάβητα να κυκλοφορούν μέσα στα πόδια τους, οι λόγιοι Βυζαντινοί θεώρησαν σωστό να διαφοροποιήσουν το ελληνικό αλφάβητο, δίνοντας έτσι και σε απαίδευτα μάτια την δυνατότητα να το ξεχωρίζουν αμέσως. Προώθησαν λοιπόν το ισότιμο ελληνικό, μικρογράμματο αλφάβητο (Καλυπάτειρου, Ιστορία, κεφ. Ζ & Η).

3.

Είχε παρατηρηθεί ότι συχνά τα Λανγκολήαρς έκλεβαν κεφαλαία γράμματα μέσα από τα βιβλία τής νέας τεχνολογίας.

Τα Λανγκολήαρς είναι δαίμονες φτιαγμένοι από αρχαίους εχθρούς των Ελλήνων. Κατασκευάστηκαν κυρίως για ανθελληνική δράση αλλά επειδή οι δυνατότητές τους ήταν πολύ περιορισμένες, σύντομα τα παράτησαν και άρχισαν να ασχολούνται με διάφορες άλλες βρωμοδουλιές. Σε σχέση δε με την εύρωστη ελληνική γλώσσα ούτε να τής εξάψουν την περιέργεια μπορούσαν.

Από τα παλιά κείμενα που ήταν σκαλισμένα σε μάρμαρο, τα Λανγκολήαρς δεν μπορούσαν να κλέψουν γράμματα, όταν όμως οι Βυζαντινοί άρχισαν να χρησιμοποιούν το χαρτί νέας τεχνολογίας, τα Λανγκολήαρς βρήκαν τρόπο να αφαιρούν μερικά, ειδικά από τους τόμους που έμεναν για καιρό αχρησιμοποίητοι. Σύμφωνα με τον Αναστάσιο τον Λαχωρίτη, τα Λανγκολήαρς επεδείκνυαν προτίμηση στα γράμματα Ξ, Λ, Ν και Ω, μάλλον επειδή τα βόλευε το σχήμα τους στο ξεκόλλημα. Το χαρτί το είχαν αγοράσει οι Βυζαντινοί από τους Κινέζους ως αρωγή στην προβληματική οικονομία τής Κίνας. Φυσικά αμέσως ακύρωσαν την υπόλοιπη παραγγελία, ωστόσο βρίσκονταν ήδη με περίπου 26000 μεδίμνους στοκ.

Τα Λανγκολήαρς δεν έχουν την ικανότητα μάθησης. Την εποχή τής κατασκευής τους δεν υπήρχαν τα πεζά γράμματα, έτσι ποτέ δεν έμαθαν να τα αναγνωρίζουν και να τα κλέβουν. Η υιοθέτηση λοιπόν των πεζών γραμμάτων από τους Βυζαντινούς επέτρεψε να εξαντληθεί με ασφάλεια το στοκ.

4.

Οπωσδήποτε στην γνώμη των Βυζαντινών μέτρησε και η οικολογική οικονομία.

Ως γνωστόν με την μικρογράμματη γραφή καταναλώνεται μικρότερη ποσότητα χαρτιού και μελάνης ανά μήκος κειμένου. Με την ώριμη περιβαλλοντική ευαισθησία που τους διέκρινε, οι Βυζαντινοί προτίμησαν αναφανδόν την μικρογράμματη.

Κουτουρού και φιρίκια

Φιλτάτοι αναγνώσται, το πληκτρολόγιόν μου τρέμει από συγκίνηση καθώς γράφω τα λόγια τούτα! Η ομάδα της Ελληνικής Κλώσσας, με κίνδυνον της πνευματικής της υγείας, κατόρθωσε να εξασφαλίσει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα το συγκλονιστικό ντοκουμέντο που θα παρακολουθήσετε στο ακόλουθο βίνδεο. Θα δείτε με τα μάτια σας και θα ακούσετε με τα αυτιά σας αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η ελληνική ήταν, είναι και θα είναι μητέρα όλων των γλωσσών.
Ο λόγος που αρθρώνεται από τον πρωτόγονο λαό που θα δείτε, αν και είναι έναρθρος, ωστόσο δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένος νοητικά. Όπως παρατηρεί ο μπροστάρης της ερευνητικής ομάδας μας, Ινδιάνα Ιωνές: "Παρ' ότι πολλοί λαοί έχουν υιοθετήσει το ελληνικό λεξιλόγιο σε ποσοστά έως 93.7%, δεν έχουν καταφέρει να το ενσωματώσουν στην κουλτούρα τους και να παράγουν μέσω αυτού, λόγο με νόημα. Φυσικά το ελληνικό λεξιλόγιο κάνει ότι μπορεί, αυτοοργανώνεται, αλλα τι τα θέλετε, το χαμηλό εξελικτικό επίπεδο αυτών των λαών δεν τους επιτρέπει να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητες της ελληνικής γλώσσας."

Σύντομο ιστορικό της ελληνικής γλώσσας - κεφάλαιο 7

7. Ελληνιστικοί χρόνοι

Η εκστρατεία τού Μεγάλου Αλέξανδρου είχε τεράστια επίδραση στους λαούς τής ανατολής. Άνθρωποι που έως τότε μάθαιναν για τα θαύματα τής ελληνικής γλώσσας στα όρια των θρύλων, τώρα την άκουγαν να μιλιέται με τα αυτιά τους από αληθινούς ηρωικούς Έλληνες. Το γεγονός στάθηκε ίσως η μαζικότερη «αποκάλυψη» στην ιστορία τής ανθρωπότητας. Οι απολίτιστοι - σε ορισμένες περιπτώσεις σχεδόν «ημιάγριοι» - άνθρωποι πίστεψαν. Μία τεράστια στροφή προς τα γράμματα και την αναζήτηση τής γνώσης συντελέστηκε. Η ζήτηση για εκμάθηση τής ελληνικής γλώσσας, υπολογίζει ο Πιλάφιος (210 – 128 π.Χ.) (Αλμανάκ 3^ου αιώνα π.Χ.), αυξήθηκε κατά 10783405%. Κανένας ιδιοτελής ηγεμόνας δεν μπορούσε να ανακόψει το ρεύμα. Από την μητροπολιτική Ελλάδα δεν πρόφταιναν να στέλνουν καθηγητές για να καλύπτουν τις ανάγκες των πληθυσμών, ενώ παράλληλα ανησυχούσαν για μαζικές μεταναστεύσεις προς την Ελλάδα. Έτσι, οι τρεις αιώνες που ακολούθησαν την εκστρατεία τού Μεγάλου Αλέξανδρου αφιερώθηκαν στην ανάπτυξη συστημάτων διδασκαλίας τής ελληνικής γλώσσας. Μεγάλοι εληνογλωσσολόγοι, φιλόλογοι και γλωσσόσοφοι δημιούργησαν το γλωσσόφωνο, τους τόνους, εμπλούτισαν τα σημεία στίξης, και συνέγραψαν εγχειρίδια ορθογραφίας, γραμματικής και συντακτικού, όλα αυτά για να βοηθήσουν τους αλλόφωνους να μάθουν ελληνικά.

Οι καθηγητές ως τελικοί κρουνοί αυτού τού ποταμού γνώσης, γενικά δεν έκαναν εκπτώσεις στην ποιότητα τής διδασκαλίας τους (κάτι που είναι αδύνατο άλλωστε, λόγω τής φύσης τής ελληνικής γλώσσας), υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις ότι σε κάποιες περιπτώσεις, όπου αντιμετώπιζαν απελπιστική ανικανότητα μάθησης, παρέλειψαν ορισμένα κεφάλαια διδακτικής ύλης (π.χ., την βουστροφηδόν γραφή) ή δέχτηκαν ορισμένες απλοποιήσεις (π.χ., επέκταση τής αττικής σύνταξης - «τα παιδία παίζει, οι γονείς πέρα βρέχει») ή έκαναν τα στραβά αυτιά σε θέματα προφοράς. Μεταγενέστεροι ιστορικοί επέκριναν αυτές τις αποφάσεις, ωστόσο εμείς οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψη την δεινή θέση στην οποία βρίσκονταν οι Αλεξανδρινοί καθηγητές, αντιμετωπίζοντας δώρα, υποσχέσεις, εκβιασμούς, απειλές για να τελειώνουν με τους τρέχοντες μαθητές τους και να δεκτούν τους επόμενους.

______________________________________________________________

Το γνωστότερο πιστοποιητικό επάρκειας γνώσης τής ελληνικής γλώσσας που θέσπισε το Συμβούλιο για την Διδαχή τής Ελληνικής Γλώσσας σε Αλλόφωνους (ΣΔΕΓΑ) κατά την ελληνιστική περίοδο. Το αρκτικόλεξο προέρχεται από την φράση: «Πιστοποίηση Ανάγνωσης, Λάλησης και Συγγραφής Ορθής τής Ελληνικής Γλώσσας».

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ατενίζοντας εκείνη την περίοδο μπορούμε σήμερα να πούμε ότι η ελληνική γλώσσα έπεσε θύμα στυγνής εκμετάλλευσης. Αλλοδαποί έμποροι, ταξιδευτές, ακόμα και πρέσβεις λάμβαναν απερίσκεπτα τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της ελληνικής γλώσσας και προσάρμοζαν επάνω τους μέρος τού λεξιλόγιου και γραμματικά στοιχεία τής μητρικής τους γλώσσας, κατασκευάζοντας ένα φάσμα γλωσσικών μορφωμάτων, τα οποία όπως ήταν αναμενόμενο μεταβάλλονταν διαρκώς. Ελάχιστα γίνονταν κατανοητά μεταξύ αυτών των «ιδιωτικών» γλωσσών και οι έννοιες – πολύ δε περισσότερο οι εννοιολογικές αποχρώσεις – που μετέδιδαν, φτώχαιναν ολοένα. Κάποιες από αυτές τις γλώσσες, ανάλογα με την ισχύ των ανθρώπων που τις έπλαθαν, επικράτησαν και αποτέλεσαν τις ρίζες των μοδέρνων ευρωπαϊκών και ευρασιατικών γλωσσών.

Παράλληλα, τα κλεμμένα στοιχεία τής ελληνικής γλώσσας, έδιναν ευφορία και πλανερή αυτοπεποίθηση στους αμαθείς, άξεστους ξένους. Έτσι, ανάλογα με την επιθετικότητά του κάθε λαός οργάνωνε επιχειρήσεις διείσδυσης ή κατακτητικούς πολέμους προς τους γείτονες. Όπως παραδέχεται και η επίσημη ιστορία, η περίοδος 200 π.Χ. – 400 π.Χ. χαρακτηρίστηκε από εκτενέστατες πληθυσμιακές ανακατατάξεις. Οι Έλληνες παρακολουθούσαν όλα αυτά με μεγάλη προσοχή αλλά για λόγους αρχών δεν επενέβησαν δυναμικά. Έχουν διαμαρτυρηθεί πολλοί ιστοριοδιεθνολόγοι για το ότι «δεν κτύπησαν οι ισχυροί Έλληνες το χέρι στο τραπέζι για να βάλουν τάξη στο χάος». Οι απαντήσεις είναι απλές και προφανείς: Πρώτον, οι Έλληνες δεν είναι παιδονόμοι. Το ότι έχουν επέμβει πλειστάκις για το καλό τής ανθρωπότητας οφείλεται στην καλή τους καρδιά, δεν είναι υποχρέωσή τους και οι άλλοι δεν πρέπει να το εκμεταλλεύονται. Δεύτερον, οι Έλληνες είναι διακριτικοί άνθρωποι. Για να μην αναφέρουμε την αχαριστία και την αδικία με την οποία ξεπληρώνουν τα ελληνικά ευεργετήματα οι αλλοδαποί, όταν αποκτούν προσωρινά κάποια ισχύ...

Όπως και να ‘ναι, στις απαρχές τού 4^ου αιώνα το κακό είχε παραγίνει και φανερά επίκειτο κατάρρευση: γλωσσική αναρχία παντού, πόλεμοι, ασυνεννοησία και ακόμα κάποιοι μέσα στην τρέλα τους έβαλαν στόχο την ίδια την Ελλάδα. Οι Έλληνες αποδέχθηκαν ότι υπήρχε πλέον ιστορική αναγκαιότητα να επέμβουν.

Σύντομο ιστορικό της ελληνικής γλώσσας - κεφάλαιο 6

6. Περίοδος Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας

Ρωμαϊκή «αυτοκρατορία» δεν υπήρξε. Η κοντινότερη περίπτωση ήταν μία κατασκευαστική εταιρεία με το όνομα «Ρωμαϊκή αυτοκρατορία» που ιδρύθηκε στα τέλη τού 4^ου αιώνα π.Χ., ρωμαϊκών και λατινικών συμφερόντων. Η εταιρεία άλλαζε συχνά ΔΣ και καθεστώς λειτουργίας (πέρασε από κοινοπραξία σε όμιλο επιχειρήσεων κ.λπ.). Επίσημα διατηρήθηκε έως το πρώτο μισό τού 5^ου αιώνα μ. Χ., ωστόσο και μετά την διάλυσή της, ίδια συμφέροντα συνέχισαν να εκπροσωπούνται από θυγατρικές της. Τους πρώτους αιώνες τής λειτουργίας της, έντονη συμμετοχή είχαν και Έλληνες, οι οποίοι ως ένα σημείο σφράγισαν την πορεία και τον χαρακτήρα της. Η εταιρεία ειδικεύτηκε σε έργα οδοποιίας και σε μεγάλα κτίσματα.

Το μύθευμα για την Ρωμαϊκή «αυτοκρατορία» καλλιεργήθηκε από τους Γότθους και τους Φράγκους, οι οποίοι ερχόμενοι από βορειοανατολικά και βόρεια προσπάθησαν επί αιώνες να κατακτήσουν και εποικίσουν την κεντρική και νότια Ευρώπη. Εξ αιτίας τής αποτυχίας τους χάλκευσαν ιστορικά στοιχεία προκειμένου να δείξουν ότι απωθήθηκαν από μία οργανωμένη, ισχυρή αυτοκρατορία για να μην γίνουν τελείως ρεζίλι.

Υπάρχει μία ασαφής αναφορά σε επιστολή τού Εφιάλτη ΙΣΤ προς άγνωστο παραλήπτη, ότι οι Έλληνες καλλιέργησαν το μύθο τής επιθετικής, επεκτατικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, προκειμένου να αποθαρρύνουν τους ανατολικούς λαούς που «θέλουν να μεταναστεύσουν στα ελληνικά εδάφη για να μάθουν την ελληνική γλώσσα από πρώτο χέρι» (βλ. και επόμενο κεφάλαιο). Καμία άλλη σχετική αναφορά δεν έχει βρεθεί και λαμβάνοντας υπ’ όψη ότι οι Έλληνες δεν μετέρχονταν τέτοιων τεχνασμάτων, ο ισχυρισμός αυτοκαταρρίπτεται.

________________________________________________________________________

Προσωπογραφίες τού Εφιάλτη Α (αριστερά) και τού Εφιάλτη ΙΣΤ (δεξιά), δεκατρισέγγονου του Α. Παρ' ότι οι αναπαραστάσεις έγιναν από διαφορετικούς καλλιτέχνες είναι φανερό ότι ο δεκατρισέγγονος, όχι μόνο κληρονόμησε όλον τον παλιοχαρακτήρα τού προγόνου του αλλά επιπλέον βρωμούσε ψαρίλα.

--------------------------------------------------------------

Σύντομο ιστορικό της ελληνικής γλώσσας - κεφάλαιο 5

5. Αίγυπτος

Στην αρχαία Αίγυπτο, οι Φαραώ και το στρατιωτικό κατεστημένο ήταν πάντα πολέμιοι αυτού που αποκαλούσαν «ελληνική διείσδυση». Αντίθετα, οι ιερείς θεωρούσαν εκ των ων ουκ άνευ την ελλη­νική γλώσσα και φυσικά την ελληνική φιλοσοφία για τις θρησκευτικές αναζητήσεις τους. Παρ’ ότι η δύναμη και η επιρροή τους στην αρχαία Αίγυπτο ήταν εξαιρετικά μεγάλη, στο θέμα της χρή­σης τής ελληνικής γλώσσας δεν πήραν ποτέ την συγκατάθεση των βασιλέων. Κατά περι­ό­δους, ανά­λογα με την δυναστεία και τον Φαραώ, η απαγόρευση των ελληνικών γινόταν λιγότερο αυστηρή ή ακόμα σιωπηρά ανεκτή. Στο εσωτερικό ενός άρματος αρχιερέα έχει βρεθεί επι­κολ­λη­μένο πινα­κίδιο με εγχάρακτη την ελληνική φράση «Πάτερ, ου τρέχεις». Το εύρημα χρο­νο­λο­γεί­ται από την εποχή τού Φαραώ Σνόρη(περί τού 2600 π.Χ.), ο οποίος θεωρείται σχετικά φιλέλ­ληνας.

Άρμα ιερέα με επιγραφή σε πλακίδιο, «Πάτερ, ου τρέχεις». Το πλακίδιο βρίσκεται στερεωμένο στο εσωτερικό γείσο του μετώπου τού άρματος (βέλος) και είναι αποσπώμενο - προφανώς ώστε να μπορεί να αφαιρείται όταν τον Φαραώ τον έπιαναν τα ανθελληνικά του.

Αρχαιολογικό μουσείο Καϊρου - Αίγυπτος

Αιγύπτιες ιέρειες γιορτάζουν την απόφαση τού Φαραώ Σνόρη να επιτρέψει να ομιλείται η ελληνική γλώσσα από ιερείς και στρατιωτικούς (πιθανόν το 2602 π.Χ.). Δυστυχώς το διάταγμα μετά από λίγα χρόνια αποσύρθηκε.

Βρεττανικό μουσείο - Λονδίνο - Αγγλία

Έτσι στην Αίγυπτο, έως την δυναστεία των Αργεάδων (332 π.Χ. στην Αίγυπτο) συνυπήρχαν τέσσερις δια­φορετικές γλώσσες. Η κοινή γλώσσα τού λαού και η επίσημη των αρχόντων και των γραμ­μα­τέων ήταν οι δύο κύριες. Τρίτη γλώσσα ήταν η ελληνική, την οποία μιλούσαν μυστικά μεταξύ τους οι ιερείς. Η τέταρτη ήταν μία τελείως τεχνητή και χωρίς νόημα «γλώσσα» που οι ιερείς είχαν κατασκευάσει και χρη­σι­μο­ποι­ούσαν μπροστά στους βασιλείς και στους στρα­τι­ω­τι­κούς για να «θολώνουν τα νερά». Την επινόηση αυτή την ανέπτυξαν μαζί με τους γραφείς (Ηρόδοτου «Ιστορικές συνενοχές», θέμα γ). Προκειμένου να γίνει η απάτη πιο πιστευτή, επινό­η­σαν ένα παράλ­ληλο σύστημα γραφής, το οποίο, ίσως για λόγους απλότητας, ίσως για λόγους δια­σκέ­δα­σης, το έφιαξαν απεικονιστικό (σχεδιαστικό ή ζωγραφικό είναι επίσης όροι που χρη­σι­μο­ποι­ούν­ται από τους μελετητές). Πρόκειται φυσικά για τα ιερογλυφικά. Τα ιερο­γλυ­φικά πέρασαν από πολλά «κύματα» και κατέληξαν τελικά να αποτελούν πράγματι ένα συμ­βα­τικό σύστημα γραφής, δηλαδή από­δο­σης φωνημάτων με σχέδια:

1^ο στάδιο

Οι γραφείς ζωγράφιζαν ότι τους κατέβαινε. Αυτό ήταν ένα πολύ ατυχές αρχικό συμβάν, γιατί έτσι «μαζεύ­τηκαν» περισσότερα από χίλια εικονίδια, στην πλειονότητά τους παραλλαγές λίγων δεκά­δων θεμάτων. (Για τον σχεδόν πλήρη κατάλογο, βλέπε την ταξινόμηση τού βρεττανού ιππότη Alan Gardiner).

2^ο στάδιο

Όπως αναφέρουν οι Lafargue P & Pantagruel R (1954), «όταν οι ιερείς έπρεπε να σκαλίσουν ολό­κληρους τοίχους με κείμενο, το οποίο μετά θα “εθαύμαζε” η βασιλική οικογένεια, προ­φα­νώς βαριούνταν μέχρι απελ­πισίας». Αυτό τους ώθησε να αρχίσουν να παίζουν με τις εικόνες, φτιά­χνοντας «εικο­νό­λεξα», τα οποία παρουσίαζαν ο ένας στον άλλο ως σπαζοκεφαλιές. Για παρά­δειγμα, με το περί­φημο ιερογλυφικό «ο νεογέννητος πατάει στο νερό» που ο ιερέας Μερόφης είχε απο­καλύψει στον Ραμσή I και θεω­ρή­θηκε προ­άγγελος τής διάβασης τής Ερυθράς θάλασσαςαπό τον Μωυσή και τους Εβραί­ους φυγάδες, ο πρώτος γραφέας που το έγραψε, εννούσε «παπάκι πάει στην ποταμιά» (βλ. εικόνα).

3^ο στάδιο

Σε κάποια απροσδιόριστη χρονική περίοδο, οι ιερείς (πιθανότερα, αρχικά οι γραμματείς) απέ­δω­σαν φθόγγους σε κάποια από τα σχέδια. Ίσως αυτό έγινε επειδή χρειάστηκαν πραγματικά έναν τρόπο κρυπτογράφησης, ίσως επειδή είχαν κουραστεί ψυχικά να ζωγραφίζουν εικόνες χωρίς νόημα. Μελετώντας τα ιερογλυφικά γίνεται φανερό ότι η διαδικασία χρειάστηκε αιώνες για να παγει­ωθεί ενώ πολλές φρορές έγιναν παλινδρομήσεις ή ανοίχτηκαν κλάδοι κωδικοποίησης που μετά εγκαταλείφθηκαν. Έτσι περίπου το 900 π.Χ., η ίδια εικόνα σήμαινε «Γου-μπανάν(α)», η οποία ήταν η αγαπημένη μάρκα μπανάνες των αριστοκρατών που εισήγαγαν από την βορειοδυτική Αφρική.

Στην σύγχρονη εποχή (~ 1822) τον κώδικα έσπασε ο Γάλλος Ιωάννης-Φραγκίσκος Σαμπολλιόν, διαβάζοντας τις ελληνικές οδηγίες στην πίσω πλευρά τής στήλης τής Ροζέττας.

Μικρό κείμενο ιερογλυφικών. Από κάτω αναγράφονται τα φωνήματα που αποδόθηκαν αργότερα στις εικόνες και οι σημερινοί κωδικοί στο σύστημα κατάταξης τού A. Gardiner.

Η φράση διαβάζεται από τα δεξιά προς τα αριστερά.

Εικονογραφική ανάγνωση: «το παπάκι πάει στην ποταμιά».

Συμβολική ανάγνωση: «ο νεογέννητος πατάει το νερό».

Κωδικοποιημένη μετάφραση: wbnn («woobanan»). (Ας σημειωθεί ότι στην κωδικοποίησή τους, οι Αιγύπτιοι ιερείς απέδιδαν σχεδόν αποκλειστικά μόνο τα σύμφωνα.)

Σύντομο ιστορικό της ελληνικής γλώσσας - κεφάλαιο 4

4. Μεσοποταμία

Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί η υιοθέτηση (ή μη) της ελληνικής γλώσσας στην Μεσο­ποταμία και την βορειοανατολική Αφρική στους νεοϊδρυθέντες πολιτισμούς από το 3000 π.Χ. και μετά.

Σουμερία

Οι Σουμέριοι, λαός έξυπνος, σχετικά ειρηνόφιλος και με έφεση στο εμποριο, στάθηκαν ανοιχτοί στην ελληνική γλώσσα. Όλοι οι βασιλείς της προδυναστικής περιόδου ή δυναστείας τής Ουρούκ (περί τού 27ου αιώνα π.Χ.) εν­θάρρυναν τις αυλές τους αλλά και τον λαό να μαθαίνει ελληνικά. Οι προσπάθειές τους έχουν κατα­γραφεί σε διάφορα έργα της περιόδου αλλά και μεταγενέστερα. Ίσως η πιο διά­σημη παραίνεση, να είναι αυτή που βρίσκεται σε 19 «χαμένους» στίχους από το έπος του Γκίλ­γκα­μες. Οι στίχοι βρίσκονταν στο τέλος (6^η στήλη) της 2^ης πινακίδας της παλαιοβαβυλωνιακής από­δοσης τού έπους, όταν ο βασιλιάς-ήρωας Γκίλγκαμες έχει γίνει πλέον φίλος και οδηγός τού ημι­ά­γριου Ενκιντού:

«Την πόρνη Σάμχατ πλησίασε ο Ενκιντού και λεέι:

“Τα στήθη σου γύμνωσε Σάμχατ,

τα σκέλια σου άνοιξε και άσε με τα κάλη σου ν’ αδράξω.”

Η Σάμχατ κοίταξε τον άξεστο και είπε:

“Τα στήθη σήμερα δεν θα γυμνώσω

ούτε επάνω μου θ’ αφήσω να ξαπλώσεις”

“Γιατί;;;”

“Ενκιντού, είσαι σοφός, θεός μού μοιάζεις!

Μα από γυναίκες τίποτα δεν ξέρεις.

Σήμερα και για τέσσερεις ημέρες θα έχω τα ρούχα μου.”

Περίλυπος πηγαίνει ο Ενκιντού στον Γκίλγκαμες

“Φίλε, η πόρνη η Σάμχατ μ’ έδιωξε

επάνω της να ξαπλώσω δεν με άφησε

και όταν εγώ ρωτούσα, μού είπε ότι έχει τα ρούχα της”

Ο Γκίλγκαμες, βασιλιάς της Ουρούκ με τις μεγάλες αγορές,

τον φίλο αγκαλιάζει στον ώμο

Κούνησε το κεφάλι ο σοφός Γκίλγκαμες και είπε:

“Δεν πηδάς που δεν πηδάς,

γιατί δεν μαθαίνεις την ελληνική γλώσσα;”

Η τελευταία γνωστή φωτογραφία (1907;) από το εξαφανισμένο κομμάτι της 2^ης πινακίδας (πλάκας) τού παλαιοβαβυλωνιακού σώματος τού έπους τού Γκίλγκαμες. Το κομμάτι δεν ξαναεμφανίστηκε έκτοτε και η πινακίδα θεωρείται ελλιπής. Εικάζεται ότι το κομμάτι κατέχει ισχυρή οικογένια, αμφικτύων γνωστής, διεθνούς λέσχης με πολιτική και οικονομική επιρροή.

(Σχετικά με τα μη εξαφανισμένα μέρη του έπους, δείτε:

http://www.ancienttexts.org/library/mesopotamian/gilgamesh/

http://www.gutenberg.org/files/11000/11000-h/11000-h.htm

Ελληνική μετάφραση των μη εξαφανισμένων μερών κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΙΣΤΟΣ, 1994 - Μετάφραση, σχόλια: Αύρα Ward)

Βαβυλώνα

Σε αντίθεση με τους Σουμέριους, οι Βαβυλώνιοι βρέθηκαν συχνά σε ανταγωνισμό με τους Έλληνες για την εμπορική επικράτηση στην ανατολική Μεσόγειο. Έτσι, η στάση τους απέναντι στον ελληνικό πολιτισμό και ιδι­αί­τερα στην ελληνική λώσσα παρουσίασε διακυμάνσεις.

Οι Βαβυλώνιοι είχαν πάθος με την ανέγερση μεγάλων οικοδομημάτων και προκειμένου να το ικα­νο­ποιούν, προσκαλούσαν συχνά στην επικράτειά τους Έλληνες – αλλά και άλλων εθνοτήτων – αρχιτέκτονες και μηχανικούς. Tα ζιγκουράτ μαρ­τυ­ρού­σαν ήδη από την τέταρτη χιλιετία π.Χ., τα επιτεύγματα αυτής της συνεργασίας. Εκείνη την εποχή οι αρχές δόμησης και μηχανικής τέτοιων κτιρίων μπορούσαν να διατυπωθούν μόνο στην ελλη­νική γλώσσα. Έτσι τα ελληνικά ήταν η κοινή γλώσσα των εργοτάξιων. Στο πρώτο μισό τού 18^ου αιώνα π.Χ., ο μεγάλος βασιλέας Σάβιος (Sabium, ~ 1781–1767 π.Χ.) οραματίστηκε να υψώ­σει στην Βαβυλώνα (Βαβέλ) το «Κτίσμα των κτισμάτων», ένα μνημείο που θα ξεπερ­νούσε σε μεγαλείο κάθε ανθρώπινο έργο στον τότε γνωστό κόσμο. Επειδή οι Αιγύπτιοι είχαν ήδη καπαρώσει τα πρωτεία στον όγκο με την μεγάλη πυρα­μίδα τού Χέοπα, ο Σάβιος σκέ­φτηκε το δικό του μνημείο να κερδίσει τα πρωτεία στο ύψος. Αφού έγι­ναν πρώτα η μελέτη σκο­πι­μό­τητας τού έργου και μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, ο Σάβιος σύναξε μία λαμπρή ομάδα σχε­διαστών και αρχιτεκτόνων. Έως το τέλος τής βασιλείας του ολό­κληρο το οικο­δό­μημα, με προ­σωρινό όνομα «ο Πύργος στην Βαβέλ» είχε σχεδιαστεί και θεμε­λει­ωθεί.

Οι δύο επόμενοι βασιλείς (Απίλ-Σιν και Σιν-Μουμπαλλίτ) συνέχισαν το έργο τού προκάτοχού τους και ως το πέρας της βασιλείας τού Σιν-Μουμπαλλίτ (~ 1729; π.Χ.) ο «Πύργος» είχε φτάσει περί­που στο μισό του ύψος. Ο επόμενος ηγέ­της όμως τής Βαβυλώνας ήταν ο περίφημος Χαμου­ραμπί (1728;-1686 π.Χ.). Ο Χαμουραμπί ήταν έντονα εθνι­κι­στής, δικομανής αλλά και δημι­ουρ­γικός. Ένα από τα πρώτα του διατάγματα όταν πήρε την εξουσία, ήταν να απαγορεύσει στην επι­κρά­τεια τής χώρας να μιλιέται άλλη γλώσσα πλην τής Βαβυ­λωνιακής. Το διάταγμα ίσχυε φυσικά και για το εργοτάξιο τού «Πύργου στην Βαβέλ». Όσοι ξένοι αρχιμάστορες και τεχνί­τες εργά­ζον­ταν εκεί – και ήταν η πλειοψηφία – έπαψαν να μπο­ρούν να συνεννοούνται από κοι­νού στα ελλη­νικά. Ωστόσο ακόμα και έτσι, οι αρχικές οδηγίες και τα σχέ­δια ήταν τόσο κατα­το­πι­στικά που οι τεχνί­τες μπορούσαν να τις ακολουθήσουν. Άλλωστε, πολυ­μήχανοι καθώς ήταν, άρχι­σαν να συν­εννοούνται χρησιμοποιώντας ελληνική παντομίμα. Το ορι­στικό πλήγμα στο έργο επήλθε όταν κάποιος το πρόδωσε αυτό στον Χαμουραμπί και εκείνος αμέσως απαγόρευσε την ελληνική παν­τομίμα, το ελληνικότροπο σφύριγμα, το ελληνικό κλείσιμο τού ματιού με νόημα κ.λπ. και απαί­τησε όλα τα σχέδια να μεταγραφούν σε βαβυλωνιακά και να γίνεται χρήση μόνο των μετα­φρα­σμένων σχεδίων. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό – άλλωστε οι περισσότεροι αλλο­δα­ποί εργοδηγοί και εργάτες δεν γνώριζαν καν την βαβυλωνιακή.

Υπολογίζεται ότι δύο γενιές μετά από εκείνο το απόφραδο έτος, ο «Πύργος της Βαβέλ» είχε γίνει λαϊκός θρύλος, ενώ το ίδιο το μνημείο είχε λεηλατηθεί και κομματια του πουλιόνταν στις αγο­ρές τής Βαβυλώνας ως ενθύμιο σε αλλοδαπούς περιηγητές και περιηγήτριες. Αργότερα, έγινε «διακριτική» προσπάθεια, ο θρύλος να μετατοπιστεί μερικούς αιώνες πίσω στο χρόνο και να αποδοθεί στην ηρωική εποχή τού βασίλειου).